Dolnośląska Okręgowa
Izba Inżynierów Budownictwa
List otwarty i stanowisko PIIB w sprawie Polityki Architektonicznej Państwa
Przesyłamy członkom DOIIB stanowisko PIIB w sprawie Polityki Architektonicznej Państwa.
Polska Izba Inżynierów Budownictwa skierowała list otwarty do Andrzeja Domańskiego Ministra Finansów i Gospodarki oraz Michała Jarosa, Sekretarza Stanu w Ministerstwie Rozwoju i Technologii, w sprawie kierunku prac nad Polityką Architektoniczną Państwa. Izba podkreśla, że dokument ten powinien być przede wszystkim narzędziem ochrony interesu społecznego, poprawy jakości życia obywateli i uporządkowania procesu budowlanego.
W ocenie PIIB dyskusja o przestrzeni nie może zostać sprowadzona do sporu środowiskowego ani do interesu którejkolwiek grupy zawodowej. Stawką jest coś znacznie ważniejszego: bezpieczeństwo ludzi, dostępność infrastruktury, jakość przestrzeni publicznych, odporność klimatyczna, trwałość obiektów, racjonalne gospodarowanie zasobami oraz przewidywalność inwestowania.
„Polityka Architektoniczna Państwa musi być dokumentem pisanym z perspektywy obywateli. Na pierwszym miejscu powinien stać interes społeczny: bezpieczeństwo, ład przestrzenny, infrastruktura, trwałość, dostępność i jakość codziennego życia. To nie może być dokument o ambicjach jednej grupy zawodowej, lecz o odpowiedzialności państwa za przestrzeń jako dobro wspólne” — podkreśla Mariusz Dobrzeniecki, prezes Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa.
PIIB wskazuje, że jakość przestrzeni nie powstaje wyłącznie na etapie projektowania pojedynczego obiektu. Jest efektem całego procesu: planowania przestrzennego, przygotowania infrastruktury, urbanistyki, projektowania wielobranżowego, wykonawstwa, nadzoru, utrzymania i kontroli administracyjnej. Dlatego Polityka Architektoniczna Państwa powinna obejmować całe środowisko zabudowane, a nie tylko jeden wymiar procesu inwestycyjnego.
Izba apeluje, aby podstawową zasadą dokumentu było pierwszeństwo interesu społecznego nad krótkoterminową kalkulacją inwestycyjną. W praktyce oznacza to prostą kolejność: najpierw plan, najpierw infrastruktura, najpierw zdolność danego obszaru do przyjęcia zabudowy, najpierw bezpieczeństwo i trwałość — dopiero potem skala, funkcja i intensywność inwestycji.
„Mieszkańcy nie mogą płacić za brak planu, przeciążone sieci, niewydolny transport, problemy odwodnieniowe, brak usług publicznych czy niską jakość przestrzeni. Państwo powinno tworzyć reguły, które chronią obywateli przed kosztami chaosu przestrzennego” — zaznacza Mariusz Dobrzeniecki.
PIIB podkreśla, że nie chodzi o konflikt między środowiskami zawodowymi. Przeciwnie — dobra przestrzeń wymaga współpracy architektów, urbanistów, inżynierów budownictwa, administracji, inwestorów, wykonawców i użytkowników. Warunkiem tej współpracy są jednak jasne reguły, precyzyjny podział odpowiedzialności oraz nadrzędność interesu społecznego.